Het verhaal achter onze blogs

Iedereen kan tegenwoordig met AI een blog schrijven. Maar een blog die echt iets zegt, vraagt nog steeds om richting, vakkennis en een eigen stem. Bij SatisfITeers gebruiken we AI graag, maar nooit als vervanging van ons verhaal. In deze blog laat Bart de Ruijsscher, eigenaar van SatisfITeers, je meekijken in onze blogkeuken. Van idee op de hardlooproute tot gepubliceerd stuk. Zo werkt dat bij ons.

Van idee tot planning: hoe een blogonderwerp ontstaat

Onze blogonderwerpen ontstaan niet in een ellenlange redactievergadering met post-its op een whiteboard. Ja, soms plannen we een Teams-call met Femke, onze tekstschrijver, maar net zo vaak begint het met een appje of een doorgestuurd artikel. Thijs appt een link door uit een vakblad met drie regels erbij. Lukas ziet iets bij een klant en zet het op de mail. Ik krijg een idee tijdens het hardlopen en spreek een berichtje in. Die input wordt verzameld, afgewogen en vertaald naar een planning die past bij onze doelgroep en het publicatieritme.

Soms valt er iets af omdat het onderwerp bij nader inzien toch te smal is. Soms schuiven we iets naar voren omdat het actueler wordt. De Shadow AI-blog is daar een goed voorbeeld van. Thijs stuurde een artikel door over ongecontroleerd AI-gebruik bij bedrijven. Twee weken later stond het online, na een interview met Lukas. Van link in een appje naar een gepubliceerde blog.

De klantcase over Hotel De Zeevaartschool ontstond heel anders. We hadden de IT-infrastructuur van het hotel ingericht en we wilden er een verhaal van maken. Niet over de techniek, maar over het gebouw, de geschiedenis en de hotelmanager die vanuit Gent in Vlissingen was beland. Resultaat: een referentverhaal dat vrijwel niet over IT gaat en toch precies laat zien wie waar we voor staan als bedrijf. Twee totaal verschillende routes, allebei een mooi verhaal.

Het interview: waar de beste zinnen vallen

De meeste blogs beginnen met een interview. Een halfuurtje via Teams. Fireflies schrijft het gesprek uit, Femke schrijft mee om gedachtespinsels te noteren die ze later wil uitwerken. Als het nodig is, kan ze terugvallen op het transcript.

De beste stukken ontstaan als iemand iets vertelt dat hij (of zij) zelf niet bijzonder vindt. Lukas die zegt: “Niets is gratis, ook niet bij AI. Als je niet betaalt voor de tool, betaal je met je data.” Of Jenz de Meij die in zijn blog over persoonlijke ontwikkeling in de jeugdsport vertelt dat trainers denken dat zelfregulatie vanzelf komt. Dat soort zinnen zuig je niet uit je duim. Die vallen terloops tijdens een gesprek, en dan is het zaak om ze eruit te vissen.

Van transcript naar publicatie: wie schrijft er echt?

Onze tekstschrijver schrijft. Niet AI, niet een taalmodel. Zij zoekt bronnen bij het onderwerp, bouwt een structuur, schrijft een eerste versie, schrapt, herschrijft en controleert feiten en cijfers. Gebruikt ze AI? Ja. Als hulpmiddel - om een formulering te testen, bronnen te ordenen of een ruwe alinea op te schuren. Niet als auteur. In onze blog over goed prompten schreef ik: shit in, shit out. Dat geldt voor ons eigen schrijfproces net zo goed. Zonder een goed interview, zonder context, zonder duidelijke richting levert geen enkele tool iets bruikbaars op.

Dat is trouwens precies wat we ook bij onze klanten tegenkomen. In onze Shadow AI-blog en in de AI-trainingen die Lukas geeft, zien we hetzelfde patroon: AI werkt pas goed als je zelf weet wat je wilt zeggen en tegen wie je het zegt. Alleen met de juiste context krijg je iets dat je helpt.

Drie auteurs, drie stemmen, één redactie

Ik praat anders dan Thijs, en Lukas weer anders. Femke kent die stemmen inmiddels en probeert ze zo goed mogelijk in onze teksten te leggen.

Ik ben uitgesproken. Ik hou van een beetje humor en ik prikkel graag. De hamer-metafoor, de blauwe duim - dat is hoe ik praat, en zo moet het ook lezen. Thijs is nuchter en analytisch. Als hij schrijft over Microsoft-prijzen, wil hij cijfers, feiten en een helder handelingsperspectief. Lukas is vooral heel praktisch. Hij vertelt vanuit wat hij bij klanten ziet en houdt het concreet. Dit is wat er aan de hand is, en dit kun je eraan doen. Drie mensen, drie manieren van praten, één redactie die het samenbrengt.

Soms gaat het niet in één keer goed. Dan gaat er een mailtje terug met “dit zou ik zo niet zeggen” of “dit klopt technisch niet helemaal.” Daar wordt het alleen maar beter van en dat hoort erbij.

De redactiecheck: streepjes tellen en Pavlov vermijden

Geen blog gaat online zonder controle. De checklist bevat vijftien punten: spelfouten, herhalingen, passieve zinnen, woorden die te vaak terugkomen. Kloppen de bronnen? Zijn de percentages niet uit de lucht gegrepen? Zitten er zinnen in die onbedoeld dat typische AI-gevoel oproepen?

Een trouwe lezer zei een tijdje geleden dat onze blogs te strak waren. Te veel een AI-sausje. Ik moest er even over nadenken, want ik was het er niet helemaal mee eens. Die blogs waren gewoon goed geschreven, niets anders dan toen we vijf jaar geleden met bloggen begonnen. Het probleem is dat goed geschreven tegenwoordig verdacht is. Gedachtestreepje? AI. Opsomming? AI. Accent? AI. Dat is de wereld waarin we leven. Toch hebben we die feedback meegenomen: we letten er nu bewuster op, brengen nog meer eigen stem in en schuren net iets harder aan de randen. Want als het aanvoelt als AI, doet het er niet toe of het dat daadwerkelijk is.

Lees mee, denk mee

We blijven schrijven, testen, schaven en bijleren. Met mensen aan het stuur en AI als gereedschap. Zie je iets dat scherper kan? Laat het weten. Daar kunnen we tegen. Sterker nog: daar worden we beter van.

Benieuwd naar de blogs waar ik het over had? Lees de Shadow AI-blog van Lukas, de Super Star Academy-blog met Jenz en de Microsoft-blog van Thijs.

Of volg ons op LinkedIn en denk mee. Daar worden onze verhalen beter van.